ਮੁੰਬਈ ਫਿਲਮ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਬਾਇਓਪਿਕ ਸ਼ੈਲੀ ਅਕਸਰ ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਮਕਾਲੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਜਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਹਸਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਹੋਵੇ। ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਰਵੀ ਜਾਧਵ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਅਤੇ ਸਹਿ-ਲਿਖਤ ਮੈਂ ਅਟਲ ਹੂੰ, ਇਸ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ। ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਵੇਰਵੇ ਵੱਲ ਲੋੜੀਂਦੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਹਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਲਿਖਤ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਕਾਰਾਤਮਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੰਤੁਲਿਤ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਮੈਂ ਅਟਲ ਹੂੰ ਹਾਜੀਓਗ੍ਰਾਫੀ ਵੱਲ ਵਧੇਰੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਾਈ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਦੇ ਜੀਵਨ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਉਸਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕੈਰੀਅਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ।
ਫਿਲਮ ‘ਮੈਂ ਅਟਲ ਹੂੰ’ ਵਾਜਪਾਈ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਲੂਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜਨੇਤਾ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਨਾਟਕੀ ਚਿੱਤਰਣ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਜਪਾਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੰਕਜ ਤ੍ਰਿਪਾਠੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਸਕ੍ਰੀਨਪਲੇਅ ਦੁਆਰਾ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਲਪਨਾ ਅਤੇ ਸੂਝ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਵਾਜਪਾਈ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ‘ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਪੇਸ਼ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਬਜਾਏ। ਇਹ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਿਆਸੀ ਗਤੀਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਸਰਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਪੇਚੀਦਗੀਆਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਵਾਜਪਾਈ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਵੇਰਵਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਇਹ ਫਿਲਮ ਖੁਫੀਆ ਤੰਤਰ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਸਰਹੱਦੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਮਨੁੱਖੀ ਕੀਮਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਾਰਗਿਲ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਹੋਰ ਭਾਰ ਦੇ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਭੌਤਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਰਾਜਨੇਤਾ ਵਰਗਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੰਕਜ ਤ੍ਰਿਪਾਠੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਦੇ ਸਵਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲਿਖਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਨੇੜਿਓਂ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਮਰਾਠੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ, ਮੈਂ ਅਟਲ ਹੂੰ ਨੇ ਵਾਜਪਾਈ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਵੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੁਨਰਮੰਦ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਅਭਿਨੇਤਾ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਅਟਲ ਹੂੰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਾ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਕਵੀ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਹਿੰਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨੇਤਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਫਿਲਮ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਖਰੀ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਫਲਦਾਇਕ ਅਨੁਭਵ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਭਟਕਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਫਿਲਮ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵਾਜਪਾਈ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਸਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਬੰਧਾਂ ‘ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ, ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵੇਰਵਿਆਂ ਅਤੇ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ, ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਵਧੇਰੇ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਬਾਹਰਮੁਖੀ ਚਿੱਤਰਣ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਤੱਤ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਾਜਪਾਈ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਕੌਲ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਥਾਈ ਦੋਸਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਸਵੀਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਬੁਝਾਰਤ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ. ਸਿਨੇਮੈਟਿਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਅਟਲ ਹੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਿਲਚਸਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸਦੇ ਸਪਸ਼ਟ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਕ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਬਾਇਓਪਿਕਸ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਡੂੰਘਾਈ ਅਤੇ ਰੇਂਜ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਲਈ।
