ਦਾਇਰਾ ਮੂਵੀ ਰਿਵਿਊ: ਸੀਮਤ ਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਥਵੀਰਾਜ ਬਾਕੀ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਫਿਲਮ ਇਹ ਕਦੇ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ ਕਿ ਕਰੀਨਾ ਕਪੂਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਟਾਰ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਅਦਾਕਾਰਾ ਵਜੋਂ।
ਦਾਇਰਾ ਮੂਵੀ ਰਿਵਿਊ: ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਝ ਬਿਹਤਰ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਘਨਾ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਦਾ ਨੈਤਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਮੁੱਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਉਤਰਨਾ ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਅਤੇ ਗਲਤ ਬਾਰੇ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ‘ਤੇ ਸਵਾਲ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਅਜੇ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 14 ਸਾਲ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜਕੀ ਦੇ ਕਤਲ ਨੇ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਪਖੰਡ ਨੂੰ ਬੇਨਕਾਬ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਰਥਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਪੱਖ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤਾ ਸੀ: ਉਸ ਕਤਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਸਵਾਲ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਾਇਰਾ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਇਸ ਅਸੁਖਾਵੀਂ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਕਈ ਗੁਣਾ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ‘ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਮੁਟਿਆਰ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਪੁਨਰ-ਨਿਰਮਾਣ (re-creation) ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਅਖੀਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ੱਕੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ‘ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਤਿੱਖਾ ਸਵਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ: ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਕੌਣ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ?
